"Maar een burnout voel je toch aankomen?"
Dit vroeg iemand in de sportschool mij kort geleden. Lekker direct. Maar geen vreemde vraag. Want eerlijk? Dat dacht ik ook.
Voordat ik zelf in een burnout terechtkwam, dacht ik: "Een burnout voel je aankomen. Dat gaat mij niet gebeuren". Ik was stressbestendig, had geen noemenswaardige klachten en ik had het, met een naderende reorganisatie, zeker niet te druk. Een burnout was dus uitgesloten.
Tot ik ineens met angstklachten en enorme vermoeidheid en overprikkeldheid uitviel. Op weg naar een externe afspraak, waarbij ik de exit op de snelweg miste en wist dat ik daardoor te laat ging komen. De druppel die de (al volle) emmer deed overlopen.
De eerste signalen sluipen erin
Achteraf kon ik alle signalen opnoemen die erop wezen dat ik langzaam, stap voor stap, richting een burnout aan het bewegen was. Op het moment zelf herkende ik het absoluut niet. Het begint met relatief kleine klachten:
Je hebt gespannen spieren en denkt: “Ik zit gewoon verkeerd.”, "Ik moet wat meer sporten."
Je begint wazig te zien en gaat naar de opticien: "Waarschijnlijk komt het door al dat beeldschermwerk.”
Je ademhaling zit hoog en je denkt: "Ik moet gewoon wat meer ontspannen"
Je voelt je licht in het hoofd en zegt tegen jezelf: "Komt door de spierspanning in mijn nek. Een massage zal me goed doen".
Je hoofd draait overuren, maar je kan het nog wegredeneren: "Misschien moet ik even mijn takenlijstje afwerken".
Maar nergens, op geen enkel moment, dacht ik: "Ik ga richting een burnout".
Je went aan die hoge ademhaling.
Je went aan een hoofd dat nooit helemaal stil is.
Je went aan het gevoel dat je altijd 'aan' staat.
Je lichaam went aan continu gespannen zijn.
Op een gegeven moment voel je het niet eens meer. Je drukt het weg. Deze klachten kan je nog makkelijk negeren.
En langzaamaan verschuift je grens. En vind je steeds meer normaal. En je klachten worden erger, zonder dat jij het doorhebt.
Overbelast! En nu?
En dan ineens raakt het je, de man met de hamer! Door een klein moment waarin de dingen niet helemaal lopen zoals jij wilde.
En al je kleine, vage klachten verdwijnen als sneeuw voor de zon en je bent uitgeput, opgebrand. Alle energie is weg, je kunt niets meer. Wellicht heb je ook angstklachten.
Je zenuwstelsel is 'ineens' overbelast. En hoewel een burnout heel plotseling lijkt, gaf je lijf al veel langer (kleine) signalen dat je niet zo door kon blijven gaan. En omdat we niet willen luisteren, gaat je lijf schreeuwen. Je lijf zegt letterlijk: "Ik kan dit niet meer. Nu is het mooi geweest. Ik je voldoende signalen gegeven dat je het rustiger moest doen. Nu trap ik zelf op de rem".
Een burnout geeft aan waar jij het rustiger aan mag doen, waar jij naar jezelf mag leren luisteren en aanpassen.
Herken jij al kleine signalen?
Misschien heb je wel eens van je omgeving gehoord: "Doe je het wel rustig aan?". "Je krijgt zo nog eens een burnout".
En jij denkt: "Ach, ik heb wat klachten, maar zover is het nog lang niet".
Maar jouw omgeving zegt het niet voor niets.
Gelukkig komt het niet bij iedereen zover dat ze burnout raken. Maar ook een overbelast zenuwstelsel en chronische stress kunnen langdurige klachten veroorzaken, waar je lastig vanaf komt. Heb je het gevoel dat je richting een burnout gaat, maar weet je niet zeker of dat zo is? Merk je dat je lichaam signalen geeft, maar weet je niet goed wat je ermee moet?
Of misschien weet je ergens diep vanbinnen al dat je te lang over je grenzen bent gegaan, maar weet je niet hoe je dit kunt veranderen.
Dan kan NEI coaching een manier zijn om samen te onderzoeken wat er bij jou speelt en wat jij nodig hebt om weer meer rust en vertrouwen te ervaren.
Niet door nog meer dingen uit te proberen. Niet door je grenzen nóg verder te verleggen. Maar door te onderzoeken wat er onder jouw klachten en patronen ligt en wat voor jóu werkt.
Want misschien geeft jouw lichaam al veel langer aan wat jij nodig hebt.
De vraag is alleen: luister je ernaar?